Q&A

Q1 : Dlaczego zdecydowałaś się otworzyć własnego bloga?

A1 : Zdecydowałam się otworzyć własnego bloga ponieważ lubię pisać. Pisze dość dużo różnych historii i opowiadań. Lecz tylko dla siebie. Koleżanka poradziła mi że skoro mam talent mogę dodawać własne historie na właśnie tego bloga.

Q2 :  Ile będzie części Lekcji Życia?

A2: No więc szczerze powiedziawszy jeszcze nie wiem. Na pewno będzie 40 jeżeli mi się uda i dobrze wyjdzie to możliwe że będzie więcej.

Q3 : Planujesz jeszcze inne tak długie opowiadania?

A3 : Więc... Tak planuje dodać jeszcze inne równie długie opowiadania. Mogłabym zdradzić tytuły ale nie chce psuć niespodzianki.

Q4 : Jak rozpoczęła się twoja przygoda z pisaniem ?

A4: No więc... Na lekcji angielskiego mój nauczyciel (bo ja mieszkam w Irlandii i tutaj lekcje angielskiego są jak w Polsce polski. Tak dodaje na marginesie jakby ktoś nie widział.) poprosił nas o napisanie opowiadania lub historii o tragedii w 2001. Mam na myśli World Trade Centre. Miałam być ofiarą tej tragedii i opisać ją z punktu mojego widzenia. Wtedy kiedy mój nauczyciel to sprawdził powiedział że bardzo mu się podoba i że mam talent. O d tamtego czasu pisze.

Q5 : Czy planujesz kiedyś zakończyć przygodę ze swoim blogiem?

A5 : Kiedyś na pewno ale nie teraz. Kiedy już nie będę miała weny i nie będę umiała pisać dla moich czytelników więcej historii nie będę próbowała robić niczego na siłę. Nie zamknę bloga ale zostawię go z ostatnim postem na pożegnanie.



To tyle w dzisiejszym Q&A. Zapraszam do zadawania jakichkolwiek pytań pod mój numer gg: 33198853. Lub na adres email: pati98-10-14@wp.pl.

Pozdrawiam
Patusia:)

Lekcja Życia cz.10

Po tych słowach Dorian uśmiechnął się i przepuścił Bartka przodem. Pokazał drzwi swojego pokoju. Obaj bez słów rozumieli kogo tam można znaleźć. Leżała zwinięta na łóżku zalana gorącymi łzami. Podszedł powoli do niej i wziął delikatnie w ramiona. Tulił ją do siebie i głaszcząc delikatnie po złocistych włosach próbował uspokoić. Wtedy rozległ się jej cichy szept.

-On chciał mnie skrzywdzić. Ledwo mu uciekłam. Bardzo się go wtedy bałam. – powiedziała mocniej wtulając się w jego tors. Niemal dławiąc się własnymi łzami.

Bartek zastygł z ukochaną w ramionach. Wzbierała się w nim złość i rozpacz którą ledwo mógł powstrzymać żeby nie zrobić jej krzywdy. Zbyt bardzo ją kochał by to zrobić. Nie chciał upodabniać się swoim zachowaniem do Kamila.

-Co chciał ci zrobić? – Jego głos brzmiał spokojnie i głucho. Tak nieludzko jakby wyprany z wszelkich ludzkich emocji, które posiadał.

-Chciał mnie uderzyć za to że nie przyszłam na jeden z jego wielu meczy, które rozrywał w tamtym sezonie. Ale wtedy naprawdę nie mogłam. Byłam wtedy na dodatkowych zajęciach plastycznych o których on wiedział. A wiem że wiedział bo sam mnie na nie zapisał i przekonywał bym tam poszła.

Jej szept brzmiał jeszcze ciszej. Jakby bała się że on to usłyszy i będzie chciał zrobić jej coś jeszcze. Jednak złość wzięła górę. Zsunął ją sobie z kolan i wstał. Zaczął coś mruczeć pod nosem. Domyśliła się że są to niecenzuralne słowa pod skierowane pod Kamila adresem. Po chwili był już przy drzwiach. Ona szła zaraz za nim  żeby go zatrzymać. Po chwili jednak wybiegł z domu a ona stała na schodach do domu z  myślą  że i tym razem zawiodła. Bała się o niego. Bała się że coś mu się stanie. Poszła do swojego pokoju, wtuliła twarz w poduszkę i zaczęła płakać. Jedynie łzy przynosiły jej ukojenie. Po niespełna godzinie płaczu zasnęła. Bardzo bolała ją głowa i czuła się jakby wraz z łzami wylała wszystkie swoje emocje i troski. Czuła się pusta w środku. Po kilkunastu minutach Bartek wśliznął się niepostrzeżenie do jej pokoju. Popatrzył na dziewczynę. Miała czerwone podpuchnięte oczy. Na pewno płakała przemknęło mu przez myśl. Podszedł do niej i położył się obok. Wziął ją czule w ramiona przytulając mocno do torsu. Obudziła się niedługo później w jego ramionach. Uśmiechnął się do niej czule a chwilkę później pocałował ją w czubek jej cudownej, mądrej główki, w której teraz kotłowało się tysiące myśli próbujących się z niej wydostać.

-Nic ci się nie stało? – strach w jej oczach ujął jego serce w swoje delikatne dłonie. To miłe że ktoś za wyjątkiem rodziców i siostry się o niego martwi.

-Nie. Jestem cały. Ale on zapamięta to spotkanie do końca swojego życia.

-Mogę ci coś powiedzieć? – zapytała niepewnie.

-------------------------------------------------------------------------

Jeśli macie jakieś pytanie dotyczące bloga lub  opowiadania proszę kierujcie je na mój numer gg:

33198853

Lub na mojego e maila:

pati98-10-14@wp.pl 

Odpowiedzi na wasze pytania zostaną jak najszybciej udzielone. Proszę nie wysyłać wiadomości chamskich i bezsensownych, które zajmują tylko mój czas, Raz na jakiś czas będę pisała wasze pytania i odpowiadała na nie jeśli będziecie chętni. :) Pozdrowienia Patka.