Lekcja Życia Cz.1

Zaczęła się jesień. Ta piękna pora roku za złociła liście na drzewach. Różnokolorowe listowie opadały na ziemię tworząc barwnego koloru alejki. Wiatr zaróżowiał policzki i przyprawiał o  przyjemny dreszczyk. Cała natura szykowała się do kilku miesięcznego odpoczynku pod białym puchem.

Pewnego słonecznego dnia nastoletnia dziewczyna smukłej postury, długich blond włosach, wielkich zielonych i bystrych oczach spacerowała z psem po parku. Ostatnie promienie słońca przebijały się przez na wpół nagie korony drzew. Złocące jej bladą cerę promienie słoneczne były zapowiedzią odchodzącego lata a nadchodzącej zimy. Chciała zawołać już swojego psa. Zmarzła i chciała rozgrzać się w domu szklanką gorącej czekolady przy ulubionej książce. Usłyszała szelest liści pod psimi łapkami pomyślała więc że to jej pies już wracał. Jednak z zarośli wyskoczył wielki owczarek niemiecki. Skakał wokół niej ciesząc się z sobie tylko wiadomych powodów. W końcu uderzył w nią zwalając z nóg. Siedziała na ziemi i śmiała się. Pies w tym czasie korzystając z okazji polizał ją kilka razy po twarzy. W tym samym momencie podbiegł do niej chłopak i pomógł jej wstać. Uspokajał  psa głaszcząc go po głowie i grzbiecie. Pomyślała sobie ,że jest niesamowity. Jego brąz włosy ułożone były z pozoru w niedbałą kompozycje, atletyczna postura i zgrabne, kocie ruchy dodawały mu uroku i zgrabności. Patrząc na niego odnosiła wrażenie że jest delikatny jak również silny i na pewno czułaby się z nim bezpiecznie. Skarciła się w myślach za tak śmiałe myśli. Jednak największe wrażenie wywierały jego duże szmaragdowe obramowane gęstymi rzęsami oczy. Którymi co chwila kątem oka ją kontemplował.  Po opanowaniu psa odwrócił się w jej stronę na twarzy miał przepraszający uśmiech a w oczach czaiły się cienie strachu. Czyżby o nią? To idiotyczne przecież on nawet jej nie znał.

• Przepraszam nigdy wcześniej się tak nie zachowywał. To do niego nie podobne. Nic ci się nie stało?
• Spokojnie. Wszystko w porządku. Jestem cała. A tak przy okazji jest strasznie  słodki – powiedziała z uśmiechem głaszcząc psa po głowie.
• Dziękuję. Wabi się Max. Ja mam na imię Bartek. – pomyślał ze ma piękny śmiech taki melodyjny. Zaczarowała go także swoim nieziemskim uśmiechem. Wiedział że tak prędko go nie zapomni.
• W tym samym momencie do dziewczyny podbiegła kawowa suczka i usiadła obok nogi właścicielki. Widać było że są ze sobą bardzo zżyte.
• Mam na imię Sabina. A ta piękność  tutaj – pokazała śmiejąc się na swojego pupilka – wabi się Sara.
• Miło mi was poznać.
• Mnie was również. Dobrze ja lecę bo jest dość chłodno dzisiaj.
• Dobrze. Będziesz może jutro tu w parku?
• Oczywiście. Przychodzę tutaj codziennie.
• To naprawdę bardzo wspaniale. Nie będę cię dłużej zatrzymywać. Do zobaczenia jutro.
• Pa.

-------------------------------------------------------------------------

Jeśli macie jakieś pytanie dotyczące bloga lub  opowiadania proszę kierujcie je na mój numer gg:
33198853
Lub na mojego e maila:
pati98-10-14@wp.pl
Odpowiedzi na wasze pytania zostaną jak najszybciej udzielone. Proszę nie wysyłać wiadomości chamskich i bezsensownych, które zajmują tylko mój czas, Raz na jakiś czas będę pisała wasze pytania i odpowiadała na nie jeśli będziecie chętni. :) Pozdrowienia Patka.