Lekcja Życia cz.42

Przepraszam za tak długą nieobecność. Ale teraz rok szkolny i po prostu zalatana jestem od rana do wieczora. Ponadto dochodzą mi jeszcze od przyszłego semestru (który zaczyna się już po świętach) praktyki i się nie wyrabiam :(. Muszę sobie jakoś z tym wszystkim radzić a przez to zaniedbałam bloga. No dobrze nie zajmuję wam dłużej. Miłego czytania :)

-----------------------------------------------------

Drzwi się za nimi powoli zamknęły. Bartek szybkim krokiem skierował się do wyjścia. Kątem oka zauważył że Sabina ledwo za nim nadąża. Zreflektował się dość szybko i zwolnił kroku.

- Dziękuję. – zaśmiała się.

- Nie ma za co kochanie. – powiedział i ucałował dziewczynę w policzek.

Wyszli ze szkoły ramię w ramię idąc trzymali się za ręce. Wyglądało to niezwykle. Tak bardzo się kochali. Sabinę przepełniał smutek i radość jednocześnie. Szczęście gdyż Bartek dał jej już wiele dowodów swojej miłości i wierności. Była pewna że nigdy nie zostawiłby jej w momencie kiedy by potrzebowała go najbardziej. W momencie takim jak ten. Poszli najpierw do domu chłopaka by ten zostawił plecak oraz szybko przebrał się w inne ubrania. Sabina czekała na niego cierpliwie. Siedziała w fotelu i  obracała telefon w palcach. Była zatopiona w swoich myślach. Podszedł do niej powoli i powiedział przymilnie.

- Buziak za twoje myśli.

- Myślę o babci. I o tym co powinnam teraz zrobić.- ucałował ją w kącik ust na co ona się uśmiechnęła.

- Czemu? I co takiego?

- Nie wiem. Muszę pojechać do jej domu.

- Po co?

- Po prostu muszę.

-Powiedz mi po co chcesz tam jechać?

- Nie umiem ci tego wyjaśnić. Po prostu muszę.

- Teraz?

- Tak. Jak najszybciej.

Westchnął zrezygnowany. Nie wygra z nią ona musi tam po prostu pojechać. Cokolwiek miałoby to być. Powoli wyszli z domu i zaczęła iść przed siebie. Zastanawiała się nad sposobem dotarcia do domu staruszki. Musiała tam dotrzeć. Nie miała teraz innego celu tylko ten.

- Sabinko kochanie a może pojedziemy autobusem?

- Dobrze.

Doszli na przystanek i czekali w ciszy na pojazd. Po około minucie nadjechał wyczekiwany autobus. Weszli do środka, zakupili bilety i usiedli. Pomiędzy nimi dalej panowała niezmącona niczym cisza. Sabina dalej błądziła gdzieś myślami. Bartek natomiast słuchał muzyki. Chciał zabić czymś ciszę, która była tak bardzo dla niego denerwująca.