Lekcja Życia cz.3

Chciała zostać sama. Tylko ona i jej myśli.  Po chwili rozległo się ciche pukanie do drzwi. Stanęła w nich jej rodzicielka dziewczyna zobaczyła zmartwioną twarz i strach rzucający cień na jej piękne oczy koloru szmaragdu. Ta widząc łzy córki podeszła do niej bez słowa i wzięła ją w objęcia. Płakała w ramionach rodzica aż w końcu znużona tym zasnęła. Następnego dnia została wysłana po zakupy. Po drodze zastanawiała się czy nie przeprowadzić się gdzieś indziej. Uznała że jeden chłopak nie był tego wart ale to był jedyny sposób żeby się na niego nie natknąć. Dojście do sklepu i zakupy nie zabrały jej dużo czasu. A nawet mniej niż sama by się do tego przyznała. Kiedy szła z psem i dalej rozmyślała nad przeprowadzką kątem  zobaczyła po przeciwnej stronie ulicy Bartka. Oglądał się dookoła jakby kogoś szukał. Czyżby jej? Sabina zwiesiła głowę żeby chłopak nie zauważył jej oraz idącej obok suczki. Po kilkunastu minutach już była przy domu nie zauważyła jednak że Bartek szedł cały czas za nią. A on był za daleko by zobaczyć dokładnie do którego domu weszła blondynka. Obiecał sobie że przejdzie tam z samego rana i zobaczy gdzie dokładnie ona mieszka. Następnego dnia czekał blisko domu Sabiny. Drzwi w jednym z otworzyły się a chłopak zobaczył w nich kobietę z jej pieskiem. Poszedł do niej i zapytał:

-Dzień dobry. Czy jest pani mamą Sabiny?

-Tak a co się stało? W czym mogę pomóc?

-Mam na imię Bartek. Nic nie chciałem się tylko dowiedzieć dlaczego wczoraj wieczorem nie było jej w parku na spacerze z psem.

-Przykro mi ale Sabina jest chora i tymczasem nie może wyjść na dwór.

-Aha. Dziękuję. Czy mógłbym panią wyręczyć wezmę Sarę na spacer. Obiecuję ją później przyprowadzić z powrotem do domu.

-Dziękuję ci. – odpowiedziała mama dziewczyny z uśmiechem i nutą wdzięczności w głosie.

-Nie ma problemu. Czy jak wrócę ze spaceru będę mógł do niej zajrzeć?

-Oczywiście że tak.

-Komu w drogę temu czas. Obiecuję za niedługo wrócić.

-Dobrze, do zobaczenia. I bądź ostrożny.

Przez dwie godziny Bartek chodził z psami po parku. Ale jego myśli zamiast z psami wędrowały gdzieś po domu właścicielki jednego z pupili. Bardzo chciał do niej pobiec ile sił w nogach. Ale powolne tempo zmęczonych dokazywaniem psów spowalniało go. Po kilkunastu minutach doszedł do domu i zapukał do drzwi. Natychmiast ujrzał w nich uśmiechniętą twarz swojej wcześniejszej rozmówczyni. Zaprosiła go do środka pokazała mu gdzie ma powiesić kurtkę i odstawić buty a sama zaczęła zdejmować psom smycze. Poprosiła także żeby mówił on do niej „Ciociu Anito”. Po poinstruowaniu go wskazała mu drogę do pokoju córki.

-------------------------------------------------------------------------

Jeśli macie jakieś pytanie dotyczące bloga lub  opowiadania proszę kierujcie je na mój numer gg:

33198853

Lub na mojego e maila:

pati98-10-14@wp.pl 

Odpowiedzi na wasze pytania zostaną jak najszybciej udzielone. Proszę nie wysyłać wiadomości chamskich i bezsensownych, które zajmują tylko mój czas, Raz na jakiś czas będę pisała wasze pytania i odpowiadała na nie jeśli będziecie chętni. :) Pozdrowienia Patka.