Ploteczki

Jako że niebawem zbliżamy się do końca historii chciałabym wam przedstawić nowość na tym blogu zarówno jak i na wielu innych. Możecie zrobić Q&A z bohaterami tej opowieści. Pytania do nich możecie przesyłać na email romantycznie-zakochana-blog@wp.pl lub na mojego prywatnego emaila pati98-10-14@wp.pl

Jeżeli chcecie zadać jakiemuś bohaterowi musicie najpierw napisać tak:

Do: Bartek
(Treść pytania)

Jeżeli napiszecie tylko treść pytania bez imienia bohatera do którego piszecie odpowie na nie przypadkowa osoba z mojej historii.

Życzę miłego i słonecznego weekendu
Patusia :)

Lekcja Życia cz.39

Oto kochani kolejna część na którą jak sądzę i mam nadzieję długo i niecierpliwie czekaliście. Ze smutkiem stwierdzam że zbliżamy się do końca kochani. Nie wiem jak wy ale ja się zżyłam z bohaterami tej opowieści jak i z samą opowieścią. Zapraszam do aktywnego komentowania jak wam się podoba oraz co myślicie stanie się jako następne. A teraz zostawiam was w słodkiej nieświadomości:)

------------------------------------------

Bartek przeczuwał co się zaraz stanie. Gdyż widział nadchodzące kłopoty. I chciał uchronić przed tym ukochaną. Oraz nie chcieć wysłuchiwać sztucznych i wymuszonych zwrotów grzecznościowych pod adresem jego i jego aniołka.

-Cześć. - powiedziała jedna z wymalowanych dziewczyn.

-Hej. –powiedziała zdziwiona Sabina. Nie wiedziała czego od niej chcą ale nie lubiła tego typu dziewczyn. Przerażał ją widok takiej ilości makijażu na twarzy.

-Masz niesamowity głos. Może chcesz się do nas dołączyć?

-Dziękuję. Hmm… - pomyślała chwile i powiedziała. – Nie dziękuję zostanę z Bartusiem i całą resztą.

-Dziewczyny nie przyjaźnią się z chłopakami. Taka przyjaźń nie istnieje.

-Ja z Bartkiem nie jesteśmy przyjaciółmi – powiedziała cierpliwie.

-Wiedziałam!

-Przepraszam. Nie chcę być nie miła lecz przerwałaś nam rozmowę. Czy możesz już iść?

-Przepraszam nie chciałam. Jeśli byś czegoś potrzebowała lub nie do końca była pewna po prostu przyjdź i zapytaj. – powiedziała odchodząc już od nich blondynka.

-Dobrze. Będę pamiętać.

Bartek odetchnął z ulgą. Dziewczyny z jego klasy odeszły powoli niezachwycone tym że Sabina się nie przyłączyła. Pewnie teraz będą nachodzić ją dopóki się nie zgodzi dołączyć do ich paczki szkolnych puderniczek. Sabina rzuciła im ostatnie spojrzenie i popatrzyła ponownie na Bartka. Jego mina zdradzała że nie był za pomysłem przyjaźni Sabiny z tamtymi dziewczynami. Ona sama o niej nie myślała. Tak jak one nie wierzyły w przyjaźń damsko- męską ona nie wierzyła w przyjaźń pomiędzy nią samą a grupką tamtych dziewczyn. Ale jedno z czym musiał się z nimi zgodzić to z tym że ona ma naprawdę cudowny głos. Lecz nie to kochał w niej najbardziej. Kochał ją całą bez wyjątku i za wszystko. Dla niego była idealna inni mogli się z tym nie zgadzać ale on wiedział swoje.

- O czym myślisz? – zapytała szeptem wtulając się w jego szeroką i umięśnioną pierś.

- O tym że jesteś najpiękniejsza w tej całej szkole. – opowiedział obejmując ją lekko w talii.

- Ale ty uroczo kłamiesz.

- I o tym że jesteś niezwykle mądra.

- Kłamczuszek. – powiedziała i lekko pocałowała go w czubek nosa.

- I o tym że twój głos jest najpiękniejszym jaki słyszałem w swoim życiu. – powiedział i pocałował ją w czubek głowy.

- Oh... Mój kochany kłamca. – oddała buziaka ale w usta.

Informacje

Chcialabym wam przedtawic moj nowy pomysl. Ostatnio jak mi sie nudzilo i konczylam rodzial wpadlam na pomysl zeby sprawdzic na internecie co moge zrobic zeby wam sie moj blog nie nudzil. Bylo tam napisane ze moze zrobic jakas zabawe. Ale o tym pozniej... Do zobaczenia robaczki :)

Lekcja Życia cz.38

Życzę miłego czytania. I od razu na wstępie przepraszam że nie dodawałam tak długo żadnej nowej części. Wiecie poszłam teraz do wyższej szkoły i już od początku mam dużo lekcji oraz nauki. Niestety nie mam teraz tak dużo czasu jak wcześniej. Więc przepraszam i zapraszam do czytania. 

----------------------------------------------

-Za twój uśmiech tysiąc kroć ładniejszy i ważniejszy od każdej monety świata. Za dar życia i troskę o najbliższych do samego końca. Jak również za dar, który podarował pan mi i co było owocem pana miłości. Dziękuję za troskę do chwili ostatecznej a nade wszystko dziękuję za ostatnie tchnienie wydane ku czci pana dzieci i żony. Do zobaczenia po drugiej stronie”.

-Piękne skarbie. – powiedziała Anita.

Bartek nie powiedział ani słowa lecz tylko się uśmiechnął. Przytulił ją mocniej do siebie. Tak jakby nikt już nie mógł mu jej zabrać. Dojechali do domu późnym wieczorem. Byli niezwykle wyczerpani podróżą.  Zjedli kolację i położyli się spać. Zadecydowali że bagaże będą musiały zaczekać do następnego dnia. Całą noc śnił jej się pan Mariusz. Był uśmiechnięty i szczęśliwy. Podziękował jej za list i za to że wzięła opiekę nad Bartkiem. Powiedział ze oddał jego syna w ramiona właściwej kobiety więc teraz się już tak bardzo nie martwi. Późnym popołudniem kiedy tylko się przebudziła zobaczyła wpatrzonego w siebie chłopaka. Miał nieprzenikniony wyraz twarzy. Tak jakby się zastanawiał nad czymś niezwykle ważnym.

-Stało się coś? – zapytała zmartwiona.

-Nie nic tylko… Tylko mówiłaś o moim tacie i o mnie przez sen.

-Naprawdę?

-Tak.

-Przepraszam ale śnił mi się całą noc twój tata. Więc ucięłam sobie z nim krótką pogawędkę.

-To naprawdę zabawne skarbie.

-Czemu?

-Bo mi też.

Wszystkich życia powróciły na stary tor do swoich wcześniejszych przyziemnych spraw. Z tymże wyjątkiem że pana Mariusza nie było już wśród nich. Oraz tym że Sabina przeniosła się do szkoły oraz klasy Bartka. Uczęszczali ze sobą na wszystkie zajęcia. Oboje imponowali sobie nawzajem inteligencją. Po paru dniach mieli razem lekcję muzyki. Nauczycielka zapytała się czy Sabina jako nowa uczennica może zaśpiewać im coś co naprawdę lubi. Sabina nie czuła się stremowana pomimo wielu osób których jeszcze tka dobrze nie znała. Jednakże szybko dokonała swojego szybkiego osądu. Pierwsze takty ulubionej piosenki przyprawił wszystkich o szok na twarzach. Bowiem kiedy zaczęła ona śpiewać jej głos był czysty niczym potok górski. Jej głos przebijał się ponad rozmowy innych. Które natychmiast milkły. Koniec lekcji przyszedł niespodziewanie szybko. Na przerwie podeszły do nich ich koleżanki z klasy. Sabina stała z Bartkiem i jego przyjaciółmi i mówiła jakąś śmieszną historię ze swojego którego życia.

Lekcja Życia cz.37

Odsunęła się powoli od mównicy i ze łzami wzruszenia zasiadła za fortepianem. Pierwsze takty rozbrzmiały cicho i niepewnie. Jakby się zastanawiała czy na pewno dobrze robi. Lecz melodia przerodziła się w spokojną i piękną. Na myśl Sabiny przyszedł rozkwitający kwiat róży. Melodią ujęła wszystkich serca i wydusiła smutne łzy. Zatrzymała się w pewnym momencie jakby pokazać wszystkim dokąd była skończona. Lecz zaraz podjęła przerwaną melodię. Po pewnym czasie odeszła od fortepianu i powiedziała ostatnie słowa do zebranych osób.

- Spokojna niczym śmierć ale dużo warta dla tych co umieją ją docenić.

Skłoniła się nisko i zeszła z ołtarza. Podeszła do Bartka i przytuliła go mocno. Jednak prosto do jego ucha szeptała słowa przeprosin za miniony tydzień. Nie była pewna siebie i swoich uczuć a chciała też powiedzieć coś by zapamiętano nie nią za przemowę a tatę jej chłopaka za to kim był i co dla nich zrobił. Gdy wszystko się już skończyło zaczęli pakować swoje rzeczy. Do pokoju wszedł Kamil. Podszedł i ścisnął dłoń Bartka patrząc mu prosto w oczy. Niczym prawdziwy przyjaciel. Chłopak poczuł się pocieszony. Akt współczucia przyprawił go o wzruszenie i uśmiech. Nadal nie darzył go sympatią lub zaufaniem lecz teraz był mu wdzięczny. Sabina siedziała przez długi czas i wpatrywała się w kompozycję taty Bartka. Przez otwarte okno wpadł mocniejszy podmuch wiatru wyrywając jej jedną z kartek z rąk. Kiedy schyliła się żeby ją podnieść zobaczyła metalowe pudełko. Wyciągnęła je i zobaczyła dużo kartek z nutami. Była zaciekawiona nowo odkrytym znaleziskiem. Zaczęła czytać powoli nuty. Widok wzruszył nią. Melodia zawarta na papierze rozlegała się cicho pod jej nosem. Po chwili zerwała się i pobiegła szybko do fortepianu. Zaczęła grać nieznane jej dotąd melodie. Wszyscy tam obecni byli zaskoczeni jej nietypowym zachowaniem. Wszyscy otrzymali na to wyjaśnienia po zajrzeniu jej przez ramię. Wiedzieli także czyje to piosenki. Chłopak rozpoznał charakter pisma swojego zmarłego taty. Wszystkich dziwiło że dokonała tego znaleziska akurat teraz. Bartek siedział zasłuchany w melodię. Ta była dla niego. Mimo że upłynęło bardzo mało czasu serce chłopaka zalała tęsknota za tatą, żałował że nie mówił mu tego na co szykował się od dawna. Był pewien że nadarzy się ku temu okazja. Prędzej czy później. Przez parę następnych dni wszystkie rzeczy były dopakowywane. Dzień po tym jechali do domu. Kiedy byli koło cmentarza gdzie w wiecznym snem spoczął pan Mariusz Sabina poprosiła o zatrzymanie samochodu. Szybko pobiegła gdy to nastąpiło do Jego grobu. Nikomu nawet przez myśl nie przeszło co chce zrobić. Lecz po chwili zobaczyli jak w ręce kurczowo ściska kartkę. Zaraz przy jego grobie zakopała ja i przeżegnała się. Zrozumieli po co to zrobiła. Zostawiła mu wiadomość. Po powrocie do samochodu zapytali się do napisała.

-----------------------------------------

Proszę o dużą liczbę komentarzy do tych i poprzednich części bym wiedziała czy ktoś to jeszcze czyta. Pozdrawiam Patka.

Lekcja Życia cz.36

- Skarbie wiem że teraz cierpisz. Lecz może wesprzesz Bartka pomożesz mu w tym co ty już znasz. Posłuchaj może nie znał cię kiedy ty cierpiałaś ale jest teraz. Pomóż mu przez to przejść. Nie zostawiaj go z tym samego.

Skończyła mówić i czekała na reakcję córki lecz taka nie nastąpiła. Zniechęcona milczeniem odeszła od drzwi. Przyszła pora żeby jechać na pogrzeb. Szkoda jednak że Sabiny z nimi nie będzie Kiedy tylko upewniła się że nikogo nie ma w domu zebrała wszystko i również wyszła. Kolega pomógł dowieść ją do kościoła na czas. Nie chciała by ktoś poznał jej dokładnie opracowany plan pożegnania wujka Mariusza. Człowieka dzięki któremu zaznała tyle szczęścia w tak krótkim czasie.

- Teraz ktoś chciałby powiedzieć kilka słów o zmarłym by ukoić nasze zranione dusze?

Słowa księdza odbiły się echem od ścian skromnego wiejskiego kościółka. Na te słowa na ołtarz zaczęła się wspinać smukła postać odziana w czerń. Bartek od razu dojrzał w niej Sabinę. Dziewczyna odchrząknęła znacząco wzięła głęboki wdech daleko w płuca i przemówiła spokojnie. Wiedziała co ma mówić i wiedziała że da radę. Nie czuła tremy. Patrzyła prosto na spokojną twarz jednej z kilku osób na której jej zależało. To dodało jej odwagi której teraz tak bardzo potrzebowała.

- Był przy nas całe swoje życie. Brał w nim czynny udział. Kiedy ktoś z nas go potrzebował, zawsze wyciągnął pomocną dłoń. Przy tym zaś obdarzał nas miłością i dobrocią. Ponad dwa i pół tygodnia temu poznałam pana Mariusza. Lubiłam go i kochałam niczym mojego własnego członka rodziny. Jak drugiego tatę pomimo że mojego los odebrał mi za wcześnie. Podczas pobytu u niego w domu znalazłam pewną rzecz. Chcę wam ją teraz zaprezentować jeśli pozwolicie.

Podniosła kartki z nutami pokazując rzecz o której sekundy wcześniej wspominała. Każdy wstrzymał oddech na widok kompozycji. Ostatniej kompozycji. Nawet Bartek był zdziwiony tym widokiem. Nie wiedział że tata jeszcze komponował. Wiedział za to że Sabina pomagała mu z jedną z jego melodii. Był jej za to wdzięczny. Ostatnia rzecz którą stworzył w ostatnich chwilach swojego życia była w drobnych dłoniach Sabiny. I wiedział że są to odpowiednie dłonie by zachowały ostatni dowód pamięci po jego ojcu.

- Kompozycja była dokończona do połowy lecz już wtedy brzmiała niesamowicie. Zapytałam więc czy mogę ją z jego pomocą niego skończyć. Jego uśmiech i radość w oczach dały mi nieme przyzwolenie. A na potwierdzenie usłyszałam „oczywiście aniołku”. Zaczęłam więc mozolnie nad nią pracować. Przebijałam się przez nuty i takty. Dodawałam jej uroku, upiększałam. Oczywiście pan Mariusz wtrącał swoje uwagi i przemyślenia w niektórych momentach. Zgadzałam się z nim i dostosowywałam się do owych uwag. W ten wieczór zanim na powrót zasiadłam do kontynuowania mojej pracy zawołał mnie i powiedział „ zaopiekuj się nim aniele”, przyrzekłam mu na moją duszę że dopóki będzie mnie chciał na pewno będę to robić. Lecz nie rozumiałam dlaczego prosi o to akurat teraz. Brzmiało to troszkę jak pożegnanie ale nikt nie był gotowy by go pożegnać. A na pewno ja nie byłam. Po ostatnich taktach kompozycji i moim tryumfalnym uśmiechu pobiegłam do niego by przekazać mu jakże dobrą nowinę. Lecz on był już gdzie indziej. W drodze do miejsca bez bólu, łez, cierpienia. Na pewno mój tata wyszedł mu naprzeciw. Jednak zasmucił mnie fakt że musiał odejść akurat teraz. Nie rozumiałam czego poprosił o coś tka dużego właśnie mnie. O opiekę nad jego jedynym synem. Zrozumiałam to dopiero kilka dni po jego śmierci. Przeszłam przez to samo. I pomogę mu zrobić to samo. Zagram teraz coś co pan Mariusz chciał dać, prezent od serca. Ostatni w jego życiu. Gdyż kiedy tylko skończyłam ostatni takt on wydał ostanie tchnienie ku lepszemu. 

----------------------------------------------

Kolejna część już 36 :) !!! Tak niewiele do końca mam nadzieję że wam się podoba i proszę o liczne komentarze z waszymi opiniami na ten temat. 

Lekcja Życia cz.35

Podziwiała go że nie poddaje się chorobie tak łatwo. Walczył o każdy dzień by móc nacieszyć się obecnością rodziny. Jednak nie miał więcej niż 40 lat. To smutne. Dlaczego to było takie nie sprawiedliwe? Dlaczego Bóg musiał zabierać zawsze tych dobrych ludzi tak wcześnie i w tak okrutny sposób. Zobaczyła jego ręce kurczowo trzymające ramienia syna. Gardło ścisnęło się Sabinie ze wzruszenia a łzy napłynęły do oczu. Zamrugała kilka razy by odgonić łzy i nie pozwolić żadnej z nich na zdradzenie jej stanu emocjonalnego. Nie w tym momencie. Nie czas na jej łzy tylko na łzy Bartka. Ona przez ostatni czas wylała ich stanowczo za dużo. Mimo że nie znała zbyt dobrze taty swojego chłopaka podeszła do nich powoli i uśmiechnęła się promiennie.

- Sabinko… Co ty tu robisz? – zapytał zdziwiony Bartek. Jednak gdzieś w głębi duszy ucieszył się że to przyjechała. Tylko po co?

- Przyjechałam ci pomóc. Wesprzeć. Wiem jak to jest. – powiedziała zawstydzona zwieszając głowę. Tak dobrze było go zobaczyć po tak długim czasie.

- Dziękuję kochanie. Tato to jest moja dziewczyna, Sabina. Skarbie to mój tata. Mariusz.

- Miło mi pana poznać. – uśmiechnęła się ujmująco i wyciągnęła rękę w stronę pana Mariusza. Ten jednak ujął delikatnie jej dłoń i złożył na niej lekki, niewinny pocałunek. Sabina oblała się rumieńcem który patrząc w jej oczy wyglądał zjawiskowo.

Bartek pomimo rozdzierającego jego serce smutku i bólu na myśl o stracie taty. Osoby którą kocha i miał niedługo stracić uśmiechnął się promiennie widząc tą scenę. Był pewien bólu który teraz nadejdzie chciał zatrzymać na jakiś czas wroga swojego taty. Czas. Niewiele im go zostało. Cieszyli się każdą spędzoną razem chwilą. A ich nadzieją, która dodawała im życia było to że pan Mariusz wyzdrowieje i nie osieroci swojego syna i córki. Sabina była podporą dla każdego. Swojego brata, rodziców Bartka, jego siostry, swojej mamy a największą dla samego Bartka. Jego uczucia grały dla niej teraz główne skrzypce w symfonii jej życia. Jednak on sam musiał sobie z tym poradzić. Życie ludzkie jest bardzo kruche. Trzeba na nie uważać. Po pewnym czasie każdy stracił ochotę do wszelakich żartów. Wieczory wypełniała im gra Sabiny i szczere długie rozmowy. Dziękowali Bogu za każdy wspólnie spędzony dzień. A każdy kolejny witali nową porcją strachu i zmartwienia. Czuli się w swoim towarzystwie niczym wielka rodzina. Nudząc się dotychczasowymi piosenkami Sabina zdecydowała się zajrzeć w dzieła taty chłopaka. Pośród wielu piosenek i nut znalazła kompozycję której on sam nie dokończył. Codziennie dopisywała do niej nowe nuty tworząc z niej piękną piosenkę. Po nieco ponad tygodniu ciężkiej pracy nad kompozycją pod czujnym uchem pana Mariusza. Późnym wieczorem kiedy wszyscy domownicy byli pogrążeni w głębokim śnie za wyjątkiem Sabiny i Mariusza. Oderwała się z tryumfalnym uśmiechem od pianina i poszła przysiąść obok pana Mariusza. Rozpierała ją radość a wiadomość którą chciała się podzielić powinna przynieść uśmiech również na zmęczoną twarz jej nowego członka rodziny. Już miała mówić o dokończonej kompozycji gry poczuła że coś jest nie tak. Nie widziała jak klatka piersiowa się porusza. Zachowała spokój by nie siać paniki wśród osób które kocha. Sprawdziła puls ale nie wyczuła go. Ciało nadal było ciepłe pomimo chłodnego wieczoru. Sabina wpadła w histerię budząc tym wszystkich. Po chwili wszyscy zjawili się wokół niej i starali się ją uspokoić. Jednak im bardziej to robili tym gorzej zaczynała płakać. Szok ogarnął ich zaspane umysły. Ona trzymała się ze wszystkich najlepiej lecz teraz znosi to najgorzej. Nie umieli sobie tego wytłumaczyć. Od razu wykonali telefon do odpowiednich osób. Musieli zabrać stąd ciało. Przyjechali i zabrali tatę Bartka w miejsce gdzie wieczny spoczynek miał być już dla niego przygotowany. Cały tydzień Sabina nie wychylała nosa za drzwi swojego tymczasowego pokoju. Były one zamknięte na klucz. Sam klucz zaś znajdował się w zamku. Rodzina przynosiła jej jedzenie i picie do pokoju. Lecz ona jadła tak niewiele, zdawało się jakby z talerza nie znikało nic. Przyszedł dzień pogrzebu. Anita zapukała do drzwi. Jednak odpowiedziała jej cisza. Tak było zawsze. Nie zdarzyło się nawet raz od tygodnia by odpowiedziała choćby monosylabą.

------------------

Mam nadzieję że spodobał wam się nowy rozdział. Przepraszam za tak długą nieobecność i zapraszam do czytania kolejnych części. Jednak uprzedzam że musicie sobie przygotować chusteczki. One w kolejnych częściach będą waszą nieodłączną rzeczą. 

Informacje

Hejka wszystkim pisze wlasnie ze szkolnego komputera. No wiec chcialam was poinformowac ze teraz w Lekcji Zycia zrobi sie troszke dramatycznie wiec bardzo prosilabym o przygotowanie sobie chusteczek. Bedzie duzo smutnych momentow. tak wiec chcialabym zebyscie sie nie zalamywali. A nawet zadac wam 'prace domowa'. Sa to odpowiedzi na pytania:

• Czy Sabina i Bartek dadza rade przejsc razem przez wszystko?
• Czy kochaja sie tak bardzo ze postanowia ze soba byc do konca?
• Czy Bartek pomoze Sabinie pogodzic sie z niektorymi rzeczami?
• Czy Sabina rowniez pomoze Bartkowi zrozumiec kilka rzeczy?
• Jak zapowiada sie ich najblizsza przyszlosc?

No wiec odpowiedzi na te pytania mozna dodawac w komentarzach pod tym postem, na mojego emaila : pati98-10-14@wp.pl lub na mojego gmaila: nadolnapaulina68@gamil.com 

Chcialam tez przeprosic za tak dluga nieobecnosc ale jak sami rozumiecie przygotowania do szkoly, szkola, nowe znajomosci na lata i duzo obowiazkow domowych. Bardzo za wami moje czytelniczki tesknilam przez te wszystkie dni i mam nadzieje ze wybaczycie mi to. Kolejne 3 czesci pojawia sie dzisiaj kolo poznego popoludnia / wieczor. Nastepne 3 jutro okolo tej samej pory jak dzis, jak rowniez przez reszte tygodnia bede dodawac po 3 czesci. Chcialabym w koncu skonczyc Lekcje Zycia i zaczac kolejna historie. Mam nadzieje ze juz czekacie na nie z niecierpliwoscia.

Najszczersze przeprosiny oraz pozdrowienia
Pati

Lekcja Życia cz.34

-Nie. Spotkałam Kamila po drodze. On pomógł mi doprowadzić walizkę do domu. Bez niego w ogóle nie dałabym sobie rady.

-To miło z jego strony że ci pomógł.

-Wiem to samo pomyślałam.

-Słowo Sabi że mu przypominałem. Jakieś 2 godziny przed twoim przyjazdem. Chciałem mieć pewność że stawi się tam na czas.

-Wiem braciszku wiem. Kocham cię.

-Ja ciebie też siostrzyczko.

-Obiecuję że go za to zabiję.

-Oj tam zostaw go. To nie ma sensu.

-Nie Sabina! Nie zostawię!

-Tak zostawisz! On wyjechał! – powiedziała płaczliwie.

-Co?!

-On wyjechał. Dowiedziałam się od Kamila.- powiedziała już spokojniej.

-No dobrze. A wiesz może z jakiego powodu wyjechał i gdzie?- zapytał zszokowany zielonooki.

-Wiem.

-Zdradzisz mi ten sekret?

-Jego tata umiera na raka. Chciał przy nim być aż do tego momentu. Pojechał do niego się tym zająć.

-Znasz może miejsce zamieszkania jego taty?

-Tak. Znam.

-Wesprę go tak jak mama nas.

-Mogę jechać z tobą?

-Chcesz znów patrzeć na śmierć?

-Nie. Ale chcę być przy nich gdy to się stanie. Tak jak mama przy nas.

-Odważna jesteś.

-No może troszeczkę. Muszę być. Dla siebie. Dla niego.

-No więc kiedy jedziemy?

-Jutro. Dzisiaj się spakujemy.

-Dobrze. Obyśmy zdążyli.

-Zdążymy. Nie martw się będzie dobrze.

Rodzeństwo powoli pakowało swoje rzeczy. W międzyczasie krzyczeli do siebie czy o czymś nie zapomnieli. Planowali całą podróż do domu taty Bartka. Chciała wspierać Bartka najlepiej jak umiała. Pomimo że przy niej była tylko jej mama i brat. Nie brała pod uwagę reszty rodziny. Oni martwili się o nich tylko z czystej uprzejmości i szacunku do jej zmarłego ojca. Musiała to zrobić chociażby dla niego. Jej rodzina wiedziała jak to jest trudno kogoś stracić. Zwłaszcza kogoś bliskiego. Na samą myśl o tacie serce dziewczyny zakuło dając znać że pamięta i tęskni. Wzniosła oczy do nieba i pomyślała czy on tam jest i się na nią patrzy. Czasami niemal, czuła jego obecność. Czuła się jakby pilnował ją przed wszystkimi nieszczęściami i smutkami tego świata.  A czasami straszliwą pustkę w sercu. Tak jakby nigdy go nie poznała i nigdy nie kochała całą sobą pomimo że było inaczej. Do domu wróciła zmęczona Anita p całym dniu ciężkiej pracy. Dorian powiedział o planie rodzeństwa. Oraz o tym w jakiej sytuacji znalazł się Bartek. Anita była nieugięta i również chciała wspierać Bartka a najbardziej jego biedną mamę. Jej własne doświadczenia w tym momencie były bardzo przydatne i podziękowała Bogu że może komuś pomóc przejść przez to wszystko pomimo że nikt nie zrobił tego samego dla niej. Wiedziała że będzie to bardzo trudne i bolesne doświadczenie. Wszystkie walizki stały spakowane koło drzwi czekając na jutrzejszy dzień. Anita była dumna z córki że postanowiła stawić czoło własnemu bólowi żeby pomóc poradzić sobie z bólem Bartka. Niczym wierny kompan. Doskonała partnerka. Z Doriana była dumna że chce być przy siostrze w tym bolesnym dla każdego momencie. Udowadniając że zawsze mogą na siebie nawzajem liczyć jak jej kiedyś zabraknie. Nadszedł następny piękny dzień. Dla Sabiny jeden z najtrudniejszych w jej krótkim życiu. Jednak pod maską zmartwienia ukryła dzielnie to co naprawdę czuła. Jechali dość szybko polną drogą . Spieszyli się choć nie byli w stanie określić dlaczego. Bezpodstawny  strach ściskał ich w swoich ramionach. Zaczęła się ich walka. Walka z czasem. Czasem którego z całą pewnością im brakowało. Zmartwienie ujmowało ich serca. Czas płynął szybciej niż normalnie. Musieli zdążyć, starali się zdążyć. Zobaczyli Bartka ze smętną miną prowadzącego pana ze zmarszczkami wokół oczu. Poznała jego tatę od razu. Uwielbiała go. Widziała go wiele razy na zdjęciach w domu Bartka i spotykała go gdy czuł się na tyle dobrze by zawitać w rodzinnym domu chłopaka.

-----------------------------------------------------------

Szkoda że za bardzo nikt nie komentuje :( Mam nadzieję że to się zmieni. Niedługo chciałabym wam przedstawić wam nową niespodziankę. 

Lekcja Życia cz.33

Bartek mruczał coś zdenerwowany pod nosem. Nikt nie miał prawa go za to osądzać. Po chwili zapadła w słuchawce cisza i głośny pisk jakiejś dziewczyny. Dorian zdenerwował się na chłopaka. Chciał już mu przemówić do rozumu kiedy wszyscy zaczęli się głośno śmiać. Po chwili jeden mówił przez drugiego i ponownie śmiechy. Krew niemal oparzała żyły Doriana. Jednak zachowywał spokój. I krzyk Bartka ponad nimi. Ostatecznie chichoty ucichły. Dorian pomyślał że to miło z jego strony ze postanowił ich uspokoić i sam postanowił zrobić to samo ze sobą. Nie mógł ingerować w jego życie bo nie należał do jego rodziny. Ale powinien się zastanowić czego on od życia chce.

Nie wiem. – padło ostatecznie.

Sabi autobus przyjeżdża o 16. Radzę ci się nie spóźnić. – odpowiedział głucho starając się stłumić próbujące dojść do głosu emocje.

Dobrze. – padło ostatecznie.

Bartek zakończył połączenie i ponownie wrócił do znajomych. Dalej czuł mieszankę różnych emocji. Wyleciało mu zupełnie z głowy to o czym rozmawiał przed chwilką z bratem swojej dziewczyny. A to za sprawą ciekawszego tematu jego przyjaciół. Bartek po pewnym czasie wrócił do domu zadowolony z spotkania ze znajomymi. Mama wręczyła mu jego spakowaną torbę ze smutkiem w oczach. Wiedział co ten smutek oznacza. Po chwili wyszli z domu. Kiedy byli w pobliżu miejsca gdzie autobus Sabiny miał się pojawić Bartek sobie o niej przypomniał. Nie mógł teraz zaprzepaścić tego o czym rozmawiał niedawno z Dorianem. Chciał wysiąść z samochodu ale mama powstrzymała go w ostatniej chwili. Pojechali dalej. Nie mieli zbyt wiele czasu więc nie mogli go tracić na podobne rzeczy. Sabina stała tam przez godzinę oczekując telefonu od brata lub Bartka. Lecz żadnego nie otrzymała od któregokolwiek z nich. W końcu po nieco ponad godzinie zła zaczęła iść w stronę domu. Wlokła za sobą swoją ciężką walizkę. W połowie drogi do domu spotkała Kamila. Zaproponował pomoc w doprowadzeniu walizki do domu. Zgodziła się. Nie dałaby rady doprowadzić jej do domu bez pomocy przyjaciela. Szli i żartowali sobie jak za starych dobrych czasów. Była mile zaskoczona jak czas go zmienił. Wcześniej chciał jej krzywdy teraz chce przyjaźni. Podziękowała mu za pomoc z walizką i weszła do domu. Była niezwykle zmęczona i potrzebowała w końcu coś zjeść, przebrać się i odpocząć.

W końcu się was docze… - urwał wpół słowa zdziwiony Dorian widząc jedynie siostrę z bluzką zlepioną potem.

Ja również się cieszę że cię widzę braciszku.

Zapomniał i nie przyszedł?

Mam nadzieję że podoba wam się rozdział. Nie wieżę że jest to już 33 :) Tak wiele już ze mną przeszliście. Na mojego emaila : pati98-10-14@wp.pl możecie pisać jakiego zakończenia się spodziewacie. W Q&A macie też mojego aska więc możecie mi zadawać nurtujące was pytania na temat historii. Do usłyszenia robaczki :*****