Lekcja życia cz.26

Schowała twarz w poduszce. Jakby chciała ukryć się przed jego słowami. Przed jego prawdą. Bartek spojrzał na nią błagalnie jednak nie otrzymał od niej żadnej reakcji. Wyszedł z domu Sabiny z poczuciem winy. Wiedział że posunął się za daleko i nie powinien był tego mówić. Do pokoju weszła jej najlepsza przyjaciółka. Przytuliła do siebie roztrzęsioną dziewczynę i zaczęła ją uspokajająco gładzić po plecach. Załkała wtedy jeszcze donośniej. Po chwili w drzwiach pokoju stanął Bartek. Zobaczywszy wzruszającą scenę cofnął się i szybko zmienił zdanie. Chciał ją przeprowadzić lecz teraz zmienił zdanie. Zniknął stamtąd zanim jeszcze ona dowiedziawszy się o jego obecności. Sekundy po tym poszedł zwierzyła się ze swoich planów o wycieczce szkolnej. Oraz o terminie kiedy wyrusza.

-Powiedziałaś mu już?

-Zamierzałam. Przed chwilką.

-Mam mu powiedzieć jak się z nim spotkam?

-Sama nie wiem.

-Ty tymczasem nie chcesz go widzieć. Więc mogę cię wyręczyć.

-No dobrze. Ale zrób to za 3 dni dobrze?

-2 to max na co się zgodzę.

-3 to minimum.

-Teraz to dzień.

-No dobrze już dobrze.- odpowiedziała Sabina ze śmiechem.

-Kiedy wyjeżdżasz?

-Dziś wieczorem.

-To dlaczego mu tego nie powiedziałaś?

-Słyszałaś wszystko… Jak miałam mu to powiedzieć?

-No tak. A kiedy wracasz?

-Za tydzień.

-U głaszczę go jak szczeniaczka i mu wszystko powiem. Ufasz mi?

-Pytanie. Jak nikomu innemu na świecie.

-Jedź i baw się dobrze. Ufaj i kochaj. A ja się wszystkim zajmę.

-Dziękuję jesteś najlepsza.

-Tak wiem i za to mnie tak kochasz.

-------------------------------------------------------------------------

Jeśli macie jakieś pytanie dotyczące bloga lub  opowiadania proszę kierujcie je na mój numer gg:

33198853

Lub na mojego e maila:

pati98-10-14@wp.pl 

Odpowiedzi na wasze pytania zostaną jak najszybciej udzielone. Proszę nie wysyłać wiadomości chamskich i bezsensownych, które zajmują tylko mój czas, Raz na jakiś czas będę pisała wasze pytania i odpowiadała na nie jeśli będziecie chętni. :) Pozdrowienia Patka.